سینی های کابل پیش گالوانیزه در مقابل گالوانیزه گرم: تفاوت های کلیدی

در مهندسی برق، سینی‌های کابل به عنوان مجراهای حیاتی برای انتقال نیرو و داده عمل می‌کنند—سیستم عروقی زیرساخت‌های مدرن. مقاومت در برابر خوردگی این سینی‌ها مستقیماً بر قابلیت اطمینان و ایمنی سیستم تأثیر می‌گذارد. دو روش رایج پوشش روی—از پیش گالوانیزه (Pre-Galvanized) و گالوانیزه گرم (HDG)—مزایای متمایزی را در هزینه، دوام و مناسب بودن کاربرد ارائه می‌دهند. این تجزیه و تحلیل هر دو فرآیند را از طریق یک لنز مهندسی بررسی می‌کند تا انتخاب بهینه را اطلاع‌رسانی کند.

پوشش روی یک مانع محافظ بین فولاد و عناصر خورنده ایجاد می‌کند. تمایز اساسی بین روش‌های از پیش گالوانیزه و HDG در زمان‌بندی و تکنیک نهفته است که ضخامت پوشش، چسبندگی و پوشش ساختاری را تعیین می‌کند.

این روش پوشش روی را قبل از ساخت سینی به ورق‌های فولادی اعمال می‌کند. کویل‌های فولادی تحت گالوانیزاسیون گرم مداوم در کارخانه‌ها قرار می‌گیرند، سپس به سینی‌های کابل شکل داده می‌شوند.

• جریان فرآیند: ورق‌های فولادی تحت تمیز کردن، تیمار اسیدی، سپس غوطه‌وری در روی مذاب (460 درجه سانتی‌گراد) قرار می‌گیرند. ورق‌های پوشش‌داده‌شده خنک می‌شوند، تحت پرداخت سطح قرار می‌گیرند، سپس از طریق برش، پانچ و خم شدن به سینی‌ها تبدیل می‌شوند.
• ضخامت پوشش: معمولاً 20-50 میکرون به دلیل محدودیت‌های پوشش مداوم دقیق.
• ویژگی‌های سطح: پایان صاف و براق با توزیع یکنواخت روی—ایده‌آل برای کاربردهای زیبایی‌شناختی.

HDG سینی‌های کابل کاملاً مونتاژ شده را در روی مذاب (450 درجه سانتی‌گراد) غوطه‌ور می‌کند و محافظت جامعی ایجاد می‌کند.

• جریان فرآیند: سینی‌های ساخته شده تحت چربی‌زدایی، شستشوی اسیدی، فرو بردن در شار، سپس غوطه‌وری کامل در حمام روی قرار می‌گیرند. پیوند متالورژیکی لایه‌های آلیاژ روی-آهن را قبل از خنک شدن و غیرفعال‌سازی تشکیل می‌دهد.
• ضخامت پوشش: 50-100+ میکرون، با پتانسیل برای پوشش‌های ضخیم‌تر در مناطق بحرانی.
• ویژگی‌های سطح: الگوی "اسپنگل" بافت‌دار از تبلور روی—از نظر بصری کمتر تصفیه شده اما از نظر مقاومت در برابر خوردگی برتر است.

پوشش‌های نازک‌تر (20-50 میکرون) و نقاط تنش ساخت، آسیب‌پذیری ایجاد می‌کنند. فقط برای محیط‌های داخلی خشک توصیه می‌شود: دفاتر، مراکز داده و ساختمان‌های تجاری. برای تأسیسات ساحلی، صنعتی یا فضای باز که نرخ خوردگی از 25 میکرون در سال تجاوز می‌کند، نامناسب است.

پوشش‌های ضخیم‌تر (حداقل 55 میکرون طبق ASTM A123) از تمام سطوح—از جمله جوش‌ها و لبه‌ها—از طریق عملکرد آند فداشونده محافظت می‌کنند. حتی زمانی که خراشیده شود، یکپارچگی خود را حفظ می‌کند. عملکرد اثبات شده در:

• مناطق ساحلی (مقاومت در برابر 100+ سال در محیط‌های دریایی متوسط)
• کارخانه‌های شیمیایی (مقاوم در برابر قرار گرفتن در معرض pH 5-12)
• تأسیسات تأسیسات فضای باز (30-75 سال عمر مفید)

• فضاهای داخلی تجاری که نیاز به جذابیت زیبایی‌شناختی دارند
• تأسیسات کوتاه‌مدت (کمتر از 15 سال)
• پروژه‌های محدود به بودجه در محیط‌های کنترل‌شده

• مناطق خوردگی ISO 9223 کلاس C4-C5
• زیرساخت‌های حیاتی (نیروگاه‌ها، مراکز حمل و نقل)
• محیط‌هایی با قرار گرفتن در معرض مواد شیمیایی یا تماس با آب شور

از پیش گالوانیزه: بازرسی‌های سالانه در محیط‌های مرطوب توصیه می‌شود. ترکیبات محافظت از لبه می‌توانند عمر مفید را تا 30٪ افزایش دهند.

گالوانیزه گرم: حداقل نگهداری—حذف دوره‌ای زباله‌ها کافی است. تشکیل پتینه روی در واقع محافظت را در طول زمان افزایش می‌دهد.

انتخاب بین این روش‌ها در نهایت به عوامل محیطی خاص پروژه، الزامات چرخه عمر و ملاحظات کل هزینه مالکیت بستگی دارد. مشخصات مناسب، طول عمر زیرساخت‌ها را تضمین می‌کند و در عین حال هزینه‌های سرمایه‌ای را بهینه می‌کند.